Open post
Pentacon six tl

Dlaczego negatyw 120 mm jest lepszy do fotografii architektury i krajobrazu.

Fotografia analogowa daje ogromną satysfakcję, jednak nie każdy format filmu sprawdza się równie dobrze w każdej sytuacji. Często pojawia się pytanie, czy do fotografii architektury i krajobrazu lepszym wyborem będzie film 35 mm czy średni format 120 mm.

Moim zdaniem, jeśli priorytetem jest jakość obrazu, poziom detali oraz świadome, spokojne podejście do fotografowania, to negatyw 120 mm zdecydowanie wypada korzystniej.

Największą zaletą średniego formatu jest rozmiar samego negatywu. Jest on znacząco większy niż klatka filmu 35 mm, co pozwala na rejestrację znacznie większej ilości szczegółów. W fotografii architektury przekłada się to na lepszą czytelność detali, takich jak cegły, okna, faktury ścian czy elementy elewacji. W przypadku krajobrazu łatwiej natomiast oddać strukturę roślinności, chmur oraz odległych planów.

Autor: Marcin Jurkiewicz Pentacon Six TL / Fomapan 200

Średni format oferuje również wyższą jakość tonalną. Przejścia pomiędzy światłami a cieniami są bardziej płynne i naturalne. Jest to szczególnie istotne podczas fotografowania o wschodzie lub zachodzie słońca, kiedy światło jest miękkie, a jego intensywność dynamicznie się zmienia.

Istotnym aspektem jest także sposób pracy z aparatem średnioformatowym. Fotografia w tym systemie zazwyczaj przebiega wolniej i bardziej świadomie. Ograniczona liczba klatek na filmie sprawia, że każda ekspozycja jest dokładniej przemyślana. W fotografii architektury i krajobrazu stanowi to dużą zaletę, ponieważ sprzyja większej koncentracji na kompozycji, liniach, perspektywie oraz świetle.

Negatyw 120 mm bardzo dobrze sprawdza się również w przypadku dużych powiększeń. Przy planowaniu wydruków wielkoformatowych średni format zapewnia znacznie większy zapas jakości. Obraz pozostaje ostry i bogaty w detale nawet przy dużej skali reprodukcji.

Nie oznacza to oczywiście, że film 35 mm jest rozwiązaniem gorszym. Jest on bardziej przystępny cenowo, łatwiej dostępny i doskonale sprawdza się w fotografii ulicznej, podróżniczej czy codziennej. Jednak w przypadku fotografowania architektury, zabytków, detali miejskich czy rozległych krajobrazów, średni format wyraźnie pokazuje swoją przewagę.

Osobom rozpoczynającym pracę ze średnim formatem warto polecić aparaty takie jak Pentacon Six, Mamiya czy Bronica. Już po pierwszym wywołanym filmie można zauważyć różnicę w poziomie detali oraz charakterze obrazu. Właśnie dlatego wielu fotografów krajobrazu i architektury od lat wybiera średni format jako swoje podstawowe narzędzie pracy.

Moim zdaniem negatyw 120 mm nie jest uniwersalnie lepszy, jednak w fotografii architektury i krajobrazu sprawdza się wyjątkowo dobrze. Zapewnia większą ilość szczegółów, lepsze przejścia tonalne oraz sprzyja bardziej świadomemu podejściu do fotografowania, co często przekłada się na wyższą jakość finalnych zdjęć.

Open post
Jak dobrać ISO, czas i przysłonę w fotografii analogowej

Jak fotografować aparatami analogowymi?

Jak dobrać ISO, czas i przysłonę w fotografii analogowej. Jak fotografować aparatami analogowymi.

Fotografia analogowa uczy cierpliwości i świadomego fotografowania. W przeciwieństwie do aparatu cyfrowego nie możemy od razu sprawdzić efektu na ekranie, dlatego warto zrozumieć trzy podstawowe elementy ekspozycji, czyli ISO, czas naświetlania oraz przysłonę. To właśnie ich odpowiednie dobranie decyduje o tym, czy zdjęcie będzie poprawnie naświetlone.

Czym jest ISO w fotografii analogowej

ISO określa czułość filmu na światło. W aparacie analogowym wartość ISO jest narzucona przez film, który znajduje się w środku aparatu. Jeżeli założysz film o czułości ISO 100, to wszystkie zdjęcia na tej rolce wykonujesz z ustawieniem ISO 100. Nie możesz zmieniać tej wartości pomiędzy kolejnymi ujęciami tak jak w aparacie cyfrowym.

Najczęściej spotykane czułości filmów to ISO 100, ISO 200 i ISO 400.

Film ISO 100 najlepiej sprawdza się w słoneczne dni i daje bardzo drobne ziarno.

Film ISO 200 jest uniwersalnym wyborem na dzień.

Film ISO 400 dobrze radzi sobie w gorszym świetle i jest świetnym wyborem na początek.

Jeżeli dopiero zaczynasz przygodę z analogiem, film ISO 400 będzie najbardziej wybaczający błędy i pozwoli fotografować w większej liczbie sytuacji.

Czas naświetlania

Czas naświetlania określa, jak długo światło pada na film. Im dłuższy czas, tym więcej światła trafia na materiał światłoczuły.

Przykładowe wartości to 1/1000 s, 1/500 s, 1/250 s, 1/125 s, 1/60 s, 1/30 s oraz 1 s.

Krótki czas, na przykład 1/500 s, zamraża ruch i sprawdzi się podczas fotografowania ludzi, rowerów czy samochodów.

Dłuższy czas, na przykład 1/30 s lub 1 s, pozwala zarejestrować więcej światła, ale wymaga nieruchomego aparatu lub statywu.

Przy fotografowaniu z ręki warto stosować zasadę, że czas naświetlania nie powinien być dłuższy niż odwrotność ogniskowej obiektywu. Dla obiektywu 50 mm bezpiecznym minimum będzie około 1/60 s.

Przysłona

Przysłona kontroluje wielkość otworu, przez który światło wpada do obiektywu. Oznaczana jest wartościami f, na przykład f/2, f/2.8, f/4, f/5.6, f/8, f/11 i f/16.

Mała liczba, na przykład f/2, oznacza szeroko otwartą przysłonę. Do filmu wpada dużo światła, a tło staje się mocno rozmyte.

Duża liczba, na przykład f/11 lub f/16, oznacza mały otwór przysłony. Do filmu wpada mniej światła, ale większa część zdjęcia pozostaje ostra.

Do portretów często wybiera się wartości od f/2 do f/4.

Do krajobrazów najlepiej sprawdzają się wartości od f/8 do f/16.

Jak współpracują ISO, czas i przysłona

Te trzy elementy są ze sobą powiązane. Jeżeli zmienisz jeden z nich, musisz skorygować przynajmniej jeden z pozostałych.

Przykład.

Masz film ISO 400 i fotografujesz w słoneczny dzień.

Poprawna ekspozycja może wyglądać tak.

ISO 400

1/500 s

f/8

Jeżeli chcesz uzyskać bardziej rozmyte tło i otwierasz przysłonę do f/4, do filmu wpada znacznie więcej światła. Aby zdjęcie nie było prześwietlone, musisz skrócić czas naświetlania, na przykład do 1/2000 s.

Prosta zasada na początek

Na początku warto korzystać z bardzo prostego schematu.

Słoneczny dzień.

ISO 100 lub ISO 200

1/250 s lub 1/500 s

f/8

Pochmurny dzień.

ISO 400

1/125 s

f/5.6

Wnętrze z oknem.

ISO 400

1/60 s

f/2.8

Wieczór lub słabe światło.

ISO 400 lub ISO 800

1/30 s

f/2

Korzystaj ze światłomierza

Większość aparatów analogowych posiada wbudowany światłomierz. Wystarczy ustawić odpowiednie ISO zgodne z filmem, a następnie dobrać czas i przysłonę według wskazań światłomierza. Jeżeli Twój aparat nie ma światłomierza, możesz skorzystać z aplikacji w telefonie, która zmierzy światło i podpowie odpowiednie ustawienia.

Na zakończenie

Najlepszym sposobem nauki jest fotografowanie i analizowanie negatywów po wywołaniu filmu. Z czasem zaczniesz intuicyjnie rozumieć, kiedy skrócić czas, kiedy otworzyć przysłonę i jaki film wybrać do danej sytuacji. W fotografii analogowej nie chodzi o wykonanie setek zdjęć, lecz o świadome podejmowanie decyzji przed naciśnięciem spustu migawki. To właśnie ta uważność sprawia, że analog daje tak dużą satysfakcję z każdego udanego kadru.

Open post
Dlaczego zdjęcia z analoga są puste, prześwietlone lub niedoświetlone?

Dlaczego zdjęcia z analoga są puste, prześwietlone lub niedoświetlone?

Dlaczego zdjęcia z analoga są puste? To jedno z tych pytań, które bardzo często pojawia się u osób zaczynających przygodę z fotografią analogową. Odbierasz wywołany film i nagle okazuje się, że część klatek jest całkowicie pusta, inne są bardzo jasne, a jeszcze inne prawie czarne. Sam przez to przechodziłem i wiem, jak potrafi to zniechęcić. Na szczęście w większości przypadków przyczyna jest dość prosta i da się ją szybko ogarnąć.

Puste zdjęcia.

Jeśli na filmie masz całkowicie przezroczyste klatki bez żadnego obrazu, to najczęściej znaczy, że światło w ogóle nie dotarło do filmu. Powód może być banalny: źle założony film, który się nie przesuwał, zablokowana migawka albo problem z mechanizmem aparatu. Warto zawsze po założeniu filmu sprawdzić, czy pokrętło przewijania faktycznie się kręci, kiedy naciągasz migawkę. To szybki sposób, żeby upewnić się, że wszystko działa jak trzeba.

Prześwietlone zdjęcia.

Prześwietlenie oznacza po prostu, że na film wpadło za dużo światła. Zdjęcia są wtedy bardzo jasne i często tracą szczegóły w najjaśniejszych partiach. Najczęściej dzieje się tak, gdy ustawisz zbyt długi czas naświetlania, za bardzo otworzysz przysłonę albo użyjesz filmu o wyższej czułości niż myślałeś. Zdarza się też, że winna jest migawka, która nie domyka się do końca i przepuszcza światło dłużej, niż powinna.

Niedoświetlone zdjęcia.

Niedoświetlenie to sytuacja odwrotna. Na film trafia za mało światła, przez co zdjęcia wychodzą ciemne i tracą detale w cieniach. Najczęściej wynika to z zbyt krótkiego czasu naświetlania, zbyt mocno przymkniętej przysłony albo fotografowania w słabym świetle bez odpowiednich ustawień. W aparatach z ręcznym pomiarem światła łatwo o taki błąd, szczególnie na początku.

Warto zwrócić uwagę na światłomierz.

Bardzo często problem nie leży w samym filmie, tylko w złym pomiarze światła. Jeśli światłomierz w aparacie działa nieprawidłowo albo bateria jest słaba, wskazania mogą być po prostu błędne. W starszych aparatach analogowych zdarza się to częściej, niż się wydaje. Dobrym pomysłem jest porównanie pomiaru z aplikacją światłomierza w telefonie.

Nie zniechęcaj się.

Fotografia analogowa uczy cierpliwości i dokładności. Każdy źle naświetlony film to tak naprawdę cenna lekcja. Z czasem coraz lepiej łapiesz zależności między czasem, przysłoną i czułością filmu, a liczba nieudanych klatek wyraźnie spada. Najważniejsze to nie bać się eksperymentować i wyciągać wnioski z błędów — to najszybsza droga do ogarnięcia tematu.

Jeśli zdarzyło Ci się kiedyś odebrać film z pustymi, prześwietlonymi lub niedoświetlonymi zdjęciami, spokojnie nie jesteś wyjątkiem. Prędzej czy później przechodzi przez to praktycznie każdy, kto fotografuje analogiem.

Open post
Doszczelnienie klapki aparatu analogowego kordonkiem

Uszczelnienie klapki aparatu analogowego kordonkiem.

Stare aparaty analogowe mają swój niepowtarzalny charakter, ale mają też jedną wspólną przypadłość. Z biegiem lat fabryczne uszczelnienia tylnej klapki zaczynają się kruszyć, zamieniają się w lepką maź albo całkowicie znikają. Efekt jest prosty: światło dostaje się do wnętrza aparatu i powoduje niepożądane prześwietlenia filmu.

Nie zawsze trzeba jednak kupować gotowy zestaw uszczelek. Istnieje prosty, tani i zaskakująco skuteczny sposób, który od lat stosuje wielu miłośników fotografii analogowej. Wystarczy gruby bawełniany kordonek, czyli klasyczna włóczka bawełniana o zwartym splocie, koniecznie w kolorze „czarnym”

Dlaczego właśnie kordonek?

Bawełna dobrze dopasowuje się do rowka uszczelniającego, nie kruszy się jak stara pianka i jest łatwo dostępna. Odpowiednio dobrany kordonek potrafi stworzyć elastyczną barierę, która skutecznie ogranicza przedostawanie się światła przez szczelinę między korpusem a tylną klapką.

Czego potrzebujesz?

  • gruby „czarny” bawełniany kordonek,
  • pęsetę lub wykałaczkę,
  • nożyczki,
  • alkohol izopropylowy lub spirytus do oczyszczenia rowków po starych uszczelkach.

Jak wykonać uszczelnienie?

Najpierw dokładnie usuń resztki starej pianki z rowków znajdujących się na krawędziach komory filmu. To najważniejszy etap, ponieważ pozostawione fragmenty starego materiału mogą utrudnić prawidłowe ułożenie nowego uszczelnienia.

Następnie przytnij kordonek na odpowiednią długość i za pomocą pęsety lub wykałaczki delikatnie wciśnij go w rowek uszczelniający. Nie należy go nadmiernie naciągać. Powinien leżeć swobodnie, ale na tyle ciasno, aby nie wypadał podczas zamykania klapki.

Po zamknięciu aparatu warto sprawdzić, czy klapka domyka się z lekkim oporem. To dobry znak, ponieważ oznacza, że nowa uszczelka pracuje i dociska się do korpusu.

Zalety tego rozwiązania

Największą zaletą kordonka jest niski koszt. Za kilka złotych można doszczelnić nawet kilka aparatów. Dodatkowo bawełna nie pozostawia lepkich resztek i w razie potrzeby można ją łatwo wymienić.

To rozwiązanie szczególnie dobrze sprawdza się w starszych aparatach mechanicznych, gdzie nie zależy nam na zachowaniu idealnie fabrycznej konstrukcji, a przede wszystkim na skuteczności i niezawodności.

Czy to metoda idealna?

Nie zawsze. W aparatach o bardzo precyzyjnych prowadnicach klapki lepszym rozwiązaniem mogą być dedykowane uszczelki piankowe o odpowiedniej grubości. Jednak w wielu popularnych modelach, takich jak Zenit, Praktica, Fed, Zorki czy niektóre aparaty dalmierzowe i lustrzanki z lat 60.–80., kordonek sprawdza się zaskakująco dobrze.

Posts navigation

1 2 3 4 5 … 19 20 21
Scroll to top