Fotografuję analogowo, głównie w formacie małoobrazkowym 35 mm, traktując materiał światłoczuły jako narzędzie do rejestracji zmian w przestrzeni miejskiej i publicznej. Moje podejście ma charakter dokumentalny — skupiam się na obserwacji transformacji miasta, jego struktur i śladów czasu. W przeszłości pracowałem również w średnim formacie 6×6, korzystając z aparatu Pentacon Six TL, co poszerzyło to moje doświadczenie w pracy z większą plastyką obrazu i inną rytmiką kadru

Z fotografią analogową pierwszy raz zetknąłem się jeszcze w wieku szkolnym — miałem wtedy może 14 lat. Pamiętam, że dostałem od wujka mój pierwszy aparat. Była to chyba Praktica, choć dziś nie potrafię już przypomnieć sobie dokładnego modelu. W tamtym czasie traktowałem go raczej jak zwykłą zabawkę, jedną z wielu.
W domu mieliśmy też drugi aparat — prostą „małpkę”, kompakt analogowy, którym robiłem pierwsze zdjęcia. Były to głównie rodzinne wydarzenia: święta, urodziny, spotkania. Nie przywiązywałem do tego zbyt dużej wagi. Fotografia nie była wtedy jeszcze żadną pasją — po prostu czymś, co się czasem robiło.