CZŁOWIEK - Jurkiewicz Fotografia Analogowa

Jacek Piotrowski — Odejście od cyfrowego standardu na rzecz technik szlachetnych

Dziś chciałbym przedstawić wam fotografa z Łodzi – Jacka Piotrowskiego, szerzej znanego jako Slepyfotografer.
Jacek o swojej twórczości mówi tak:

„Moja poważniejsza przygoda z fotografią zaczęła się w 2020 roku. Wciąż eksperymentuję i uczę się, skupiając się głównie na fotografii krajobrazu, pejzażu miejskiego, akcie oraz portretach pojedynczych osób. Pracuję z aparatami tradycyjnymi – analogowymi, średnioformatowymi i wielkoformatowymi. To, co wyróżnia moje zdjęcia, to odejście od cyfrowego standardu na rzecz technik szlachetnych i alternatywnych, takich jak guma chromianowa czy cyjanotypia. Te metody dają mi ogromną swobodę twórczą i pozwalają na bardzo osobistą interpretację obrazu. Każda praca jest unikatowa – ręczny proces sprawia, że nie ma dwóch identycznych odbitek”.

Warto dodać, że Jacek aktywnie działa również w pracowni „Stykówka” na łódzkim Księżym Młynie – miejscu, gdzie tradycyjne techniki fotograficzne wciąż mają swoje życie, a twórcza atmosfera sprzyja eksperymentom i wymianie doświadczeń.

Jacek w wolnym czasie, poza obowiązkami zawodowymi, zgłębia różnorodne techniki fotograficzne. Tworzy również odbitki stykowe, dbając o każdy detal ręcznej pracy w ciemni.

Dodatkowo Jacek realizuje wyjątkowe portrety oraz fotografie krajobrazowe, wykorzystując do tego aparat wielkoformatowy, który pozwala mu osiągać niezwykłą głębię, ostrość i ekspresję obrazu. Jego twórczość wyróżnia się precyzją, wrażliwością i pasją do klasycznych metod fotografii.

Wizyta u pszczelarza – Pana Stanisława z Gorawina.

Rok temu, podczas wakacji w 2024 roku, odwiedziłem znajomego pszczelarza – Pana Stanisława z miejscowości Gorawino w powiecie kołobrzeskim.

Na początku naszego spotkania rozpoczęliśmy rozmowę – chciałem, by Pan Stanisław wiedział, po co wykonuję zdjęcia, do czego są mi potrzebne oraz kim jestem. Zależało mi na tym, by osoba po drugiej stronie obiektywu czuła się komfortowo i miała pewność, że fotografie, które zamierzam wykonać, nie wyrządzą jej żadnej szkody.

Historia Pana Stanisława jako pszczelarza okazała się niezwykle interesująca i inspirująca.

Po naszej rozmowie nadszedł czas na zdjęcia podczas zbioru miodu. Nigdy wcześniej nie przypuszczałem, że praca pszczelarza może być aż tak fascynująca. Widać było, że sprawia ona przyjemność samemu pszczelarzowi, a przy tym jest niezwykle pożyteczna.

Jako fotograf i jednocześnie obserwator, przyglądając się z boku pracy Pana Stanisława, miałem w głowie setki pytań. Niestety, z powodu ograniczonego czasu, nie zdołałem ich wszystkich zadać.

Atmosfera podczas zbioru miodu była jedyna w swoim rodzaju – pełna spokoju, skupienia i wzajemnego szacunku między człowiekiem a naturą. Powietrze przesycone było charakterystycznym zapachem wosku i miodu, a wokół unosił się cichy, jednostajny szum pracujących pszczół.

Pan Stanisław poruszał się z wyjątkową ostrożnością i precyzją, jakby prowadził cichy dialog z całym ulem.

Każdy jego ruch był przemyślany i spokojny, co sprawiało, że mimo setek pszczół wokół, czułem się bezpiecznie. Widziałem, z jaką troską i doświadczeniem podchodzi do swojej pracy – nie było tu miejsca na pośpiech czy nerwowość.

Było w tym coś medytacyjnego – świat zwalniał, a ja jako fotograf mogłem skupić się na detalach: błyszczących plastrach miodu, skrzących się w słońcu skrzydełkach pszczół, cichym stukocie narzędzi i spokojnym oddechu pszczelarza.

To doświadczenie uświadomiło mi, że pszczelarstwo to nie tylko rzemiosło, ale też forma życia w zgodzie z naturą, wymagająca cierpliwości, wiedzy i pokory.

Wędkarz na główce portu w Kołobrzegu – fotografia z duszą nad Bałtykiem

Na zdjęciu widzimy starszego mężczyznę – wędkarza – spokojnie przemierzającego główkę portu w Kołobrzegu. Ubrany w codzienny strój, z wędką w ręku, staje się symbolem wyciszenia, pasji i więzi z naturą. Tło stanowią charakterystyczne betonowe tetrapody, latarnia morska oraz spokojna tafla Morza Bałtyckiego. Ta scena oddaje nie tylko klimat polskiego wybrzeża, ale też ducha tradycyjnego rybołówstwa rekreacyjnego.

Zdjęcie wykonane w technice analogowej, czarno-białej, podkreśla surowość i autentyczność chwili. Ziarno filmu i brak koloru potęgują wrażenie nostalgii, a jednocześnie skupiają uwagę na detalu i kompozycji. To opowieść o codzienności, spokoju i miłości do prostych rytuałów.